Ο Ιησούς για την πληρωμή φόρων στον Καίσαρα (Μάρκος 12:13-17)
Το πέρασμα του Μάρκος 12:13-17 αποτελεί σημαντικό μέρος της Καινής Διαθήκης, καθώς συζητά το θέμα της πληρωμής φόρων στον Καίσαρα. Σε αυτό το απόσπασμα, ο Ιησούς ρωτάται αν είναι νόμιμο να πληρώνεις φόρους στον Καίσαρα, και εκείνος απαντά λέγοντας: «Δώστε στον Καίσαρα τα του Καίσαρα και στον Θεό τα του Θεού». Αυτή η απάντηση είναι σημαντική γιατί δείχνει ότι ο Ιησούς δεν ήταν αντίθετος στην καταβολή φόρων στη ρωμαϊκή κυβέρνηση, αλλά μάλλον ότι τόνιζε τη σημασία να δίνει στον Θεό αυτό που του αναλογεί.
Η σημασία της απάντησης του Ιησού
Η απάντηση του Ιησού στο ερώτημα της πληρωμής φόρων στον Καίσαρα είναι σημαντική για διάφορους λόγους. Πρώτον, δείχνει ότι ο Ιησούς δεν ήταν αντίθετος στην ιδέα της πληρωμής φόρων, αλλά μάλλον ότι τόνιζε τη σημασία του να δίνει στον Θεό αυτό που του αναλογεί. Δεύτερον, καταδεικνύει τη σοφία του Ιησού και την κατανόηση του πολιτικού και θρησκευτικού πλαισίου της εποχής του. Τέλος, χρησιμεύει ως παράδειγμα της δέσμευσης του Ιησού για δικαιοσύνη και δικαιοσύνη, καθώς ήταν πρόθυμος να δεχτεί τους φόρους που επέβαλε η ρωμαϊκή κυβέρνηση.
Συνέπειες για το σήμερα
Οι συνέπειες της απάντησης του Ιησού στο ζήτημα της πληρωμής φόρων στον Καίσαρα εξακολουθούν να είναι επίκαιρες σήμερα. Λειτουργεί ως υπενθύμιση ότι πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πληρώσουμε τους φόρους μας, καθώς αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος του να είσαι υπεύθυνος πολίτης. Επιπλέον, χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι πρέπει να δίνουμε στον Θεό αυτό που του αναλογεί, καθώς αυτό είναι ένα σημαντικό μέρος της πνευματικής μας ζωής. Τέλος, χρησιμεύει ως παράδειγμα της δέσμευσης του Ιησού στη δικαιοσύνη και την αμεροληψία, την οποία πρέπει να μιμηθεί κανείς στη ζωή μας.
Συμπερασματικά, η περικοπή του Μάρκου 12:13-17 είναι ένα σημαντικό μέρος της Καινής Διαθήκης, καθώς συζητά το θέμα της πληρωμής φόρων στον Καίσαρα. Η απάντηση του Ιησού στο ερώτημα της πληρωμής φόρων στον Καίσαρα είναι σημαντική, καθώς δείχνει ότι δεν ήταν αντίθετος στην ιδέα της πληρωμής φόρων, αλλά μάλλον ότι τόνιζε τη σημασία να δίνει στον Θεό αυτό που του αναλογεί. Οι συνέπειες της απάντησης του Ιησού εξακολουθούν να είναι επίκαιρες σήμερα, καθώς χρησιμεύει ως υπενθύμιση ότι πρέπει να είμαστε πρόθυμοι να πληρώνουμε τους φόρους μας και να δίνουμε στον Θεό ό,τι του αναλογεί.
- 13 Και του στέλνουν μερικούς από τους Φαρισαίοι και των Ηρωδιανών, να τον πιάσουν στα λόγια του. 14 Και όταν ήρθαν, του λένε: Δάσκαλε, ξέρουμε ότι είσαι αληθινός και δεν νοιάζεσαι για κανέναν· επειδή, δεν θεωρείς το πρόσωπο των ανθρώπων, αλλά διδάσκεις την οδό του Θεού με αλήθεια: Είναι νόμιμο να δίνεις φόρος τιμής στον Καίσαρα, ή όχι; 12:15 Θα δώσουμε ή δεν θα δώσουμε; Εκείνος όμως, γνωρίζοντας την υποκρισία τους, τους είπε: Γιατί με πειράζετε; φέρε μου μια δεκάρα να το δω.
- 16 Και το έφεραν. Και τους λέει: Τίνος είναι αυτή η εικόνα και η επιγραφή; Και του είπαν, του Καίσαρα. 17 Και ο Ιησούς αποκρινόμενος τους είπε: Δώστε στον Καίσαρα τα του Καίσαρα και στον Θεό τα του Θεού. Και τον θαύμασαν.
- Συγκρίνω : Ματθαίος 22:15-22; Λουκάς 20:20-26
Ο Ιησούς και η Ρωμαϊκή Αρχή
Στο προηγούμενο κεφάλαιο ο Ιησούς κέρδισε τους αντιπάλους του αναγκάζοντάς τους να επιλέξουν μία από τις δύο απαράδεκτες επιλογές. Εδώ προσπαθούν να ανταποδώσουν την εύνοια ζητώντας από τον Ιησού να πάρει θέση σε μια διαμάχη σχετικά με το αν θα πληρώσουν φόρους στη Ρώμη. Όποια κι αν ήταν η απάντησή του, θα έμπαινε σε μπελάδες με κάποιον.
Αυτή τη φορά, ωστόσο, οι «ιερείς, οι γραμματείς και οι πρεσβύτεροι» δεν εμφανίζονται οι ίδιοι — στέλνουν Φαρισαίους (κακόους από παλαιότερα στον Μάρκο) και Ηρωδιανούς να σκοντάψουν τον Ιησού. Η παρουσία των Ηρωδιανών στοΙερουσαλήμείναι περίεργο, αλλά αυτό μπορεί να είναι μια νύξη στο κεφάλαιο τρίτο όπου οι Φαρισαίοι και οι Ηρωδιανοί περιγράφονται ότι σχεδίαζαν να σκοτώσουν τον Ιησού.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, πολλοί Εβραίοι εγκλωβίστηκαν σε σύγκρουση με τις ρωμαϊκές αρχές. Πολλοί ήθελαν να εγκαθιδρύσουν μια θεοκρατία ως ιδανικό εβραϊκό κράτος και γι' αυτούς, οποιοσδήποτε Εθνικός κυβερνήτης του Ισραήλ ήταν βδέλυγμα ενώπιον του Θεού. Η πληρωμή φόρων σε έναν τέτοιο άρχοντα αρνήθηκε ουσιαστικά την κυριαρχία του Θεού πάνω στο έθνος. Ο Ιησούς δεν είχε την πολυτέλεια να απορρίψει αυτή τη θέση.
Η δυσαρέσκεια των Εβραίων κατά του ρωμαϊκού εκλογικού φόρου και η ρωμαϊκή παρέμβαση στην εβραϊκή ζωή οδήγησε σε μια εξέγερση το 6 μ.Χ. υπό την ηγεσία του Ιούδας ο Γαλιλαίος. Αυτό, με τη σειρά του, οδήγησε στη δημιουργία ριζοσπαστικών εβραϊκών ομάδων που εξαπέλυσαν άλλη μια εξέγερση από το 66 έως το 70 Κ.Χ., μια εξέγερση που έληξε με την καταστροφή του Ναού στην Ιερουσαλήμ και την αρχή μιας διασποράς των Εβραίων από τα προγονικά εδάφη τους.
Από την άλλη πλευρά, οι Ρωμαίοι ηγέτες ήταν πολύ συγκινητικοί για οτιδήποτε έμοιαζε με αντίσταση στην κυριαρχία τους. Θα μπορούσαν να είναι πολύ ανεκτικοί με διάφορες θρησκείες και πολιτισμούς, αλλά μόνο εφόσον αποδέχονταν τη ρωμαϊκή εξουσία. Εάν ο Ιησούς αρνιόταν την εγκυρότητα της πληρωμής φόρων, τότε θα μπορούσε να παραδοθεί στους Ρωμαίους ως κάποιος που ενθαρρύνει την εξέγερση (οι Ηρωδιανοί ήταν υπηρέτες της Ρώμης).
Ο Ιησούς αποφεύγει την παγίδα επισημαίνοντας ότι τα χρήματα είναι μέρος του κράτους των Εθνών και ως τέτοια μπορούν νόμιμα να παραδοθούν σε αυτούς — αλλά αυτό πληροί τις προϋποθέσεις μόνο για εκείνα τα πράγματα που ανήκουν στην Εθνικοί . Όταν κάτι ανήκει στον Θεό, πρέπει να δίνεται στον Θεό. Ποιος «θαύμασε» με την απάντησή του; Μπορεί να ήταν εκείνοι που έκαναν την ερώτηση ή εκείνοι που παρακολουθούσαν, έκπληκτοι που κατάφερε να αποφύγει την παγίδα, ενώ έβρισκε και έναν τρόπο να διδάξει ένα μάθημα θρησκευτικών.
Εκκλησία και Πολιτεία
Αυτό έχει χρησιμοποιηθεί κατά καιρούς για να υποστηρίξει την ιδέα του διαχωρισμού εκκλησίας και κράτους επειδή ο Ιησούς θεωρείται ότι κάνει διάκριση μεταξύ κοσμικής και θρησκευτικής εξουσίας. Ταυτόχρονα, όμως, ο Ιησούς δεν δίνει καμία ένδειξη για το πώς πρέπει να διακρίνει κανείς τη διαφορά μεταξύ των πραγμάτων που είναι του Καίσαρα και των πραγμάτων που είναι του Θεού. Δεν έρχονται όλα με μια εύχρηστη επιγραφή, τελικά, οπότε ενώ έχει δημιουργηθεί μια ενδιαφέρουσα αρχή, δεν είναι πολύ σαφές πώς μπορεί να εφαρμοστεί αυτή η αρχή.
Μια παραδοσιακή χριστιανική ερμηνεία, ωστόσο, λέει ότι το μήνυμα του Ιησού είναι οι άνθρωποι να είναι τόσο επιμελείς στην εκπλήρωση των υποχρεώσεών τους προς τον Θεό όσο και στην εκπλήρωση των κοσμικών τους υποχρεώσεων προς το κράτος. Οι άνθρωποι εργάζονται σκληρά για να πληρώσουν τους φόρους τους πλήρως και έγκαιρα γιατί ξέρουν τι θα τους συμβεί αν δεν το κάνουν. Λιγότεροι σκέφτονται τόσο σκληρά για τις ακόμη χειρότερες συνέπειες που έχουν από το να μην κάνουν αυτό που θέλει ο Θεός, επομένως πρέπει να τους υπενθυμίζεται ότι ο Θεός είναι εξίσου απαιτητικός όσο ο Καίσαρας και δεν πρέπει να αγνοούνται. Αυτή δεν είναι μια κολακευτική απεικόνιση του Θεού.
